Aç Karnına Kabak Çekirdeği Yemek Neye İyi Gelir? Kayseri’de Sessiz Bir Sabahın Hikâyesi
Okumaya Değer: Ayrılık sonrası kadın döner mi ?
Dise ailesi merhaba! Bu içeriğimizde “Aç karnına kabak çekirdeği yemek neye iyi gelir” konusunu tüm detaylarıyla inceliyoruz.
Soğuk Bir Sabahın İçimde Bıraktığı Boşluk
Kayseri’de sabahlar hep biraz serttir. Özellikle kışa yakın günlerde, camın kenarına dokunan soğuk parmak uçları gibi içeri sızar hava. O sabah da öyleydi. Perdeleri araladığımda gökyüzü griydi, sokakta kimse yoktu. Sanki şehir bile uyanmak istememişti.
İçimde tuhaf bir boşluk vardı. Açlık mıydı, yoksa başka bir şey mi, tam ayırt edemiyordum. Mutfakta dolabı açtım, yarım kalan şeylere baktım. Bir gün önceki ekmek, yarım kalmış çay, unutulmuş bir yoğurt kabı… Hepsi bir şeylerin eksik olduğunu hatırlatıyordu bana.
O an defterimi açtım. Günlük tutmak benim için sadece yazmak değil, kendimi susturmanın bir yoluydu. Ama o sabah kelimeler bile ağır geliyordu. Sadece şunu yazabildim:
“İçim neden bu kadar boş?”
Cevap gelmedi.
Belki de o cevap, dolabın en üst rafında duran küçük bir paket içindeydi.
Kabak Çekirdeğiyle İlk Karşılaşma Değil Ama İlk Fark Etme
Kabak çekirdeğini daha önce çok yemiştim. Film izlerken, arkadaşlarla otururken, bazen de sadece alışkanlık olsun diye. Ama hiç aç karnına denememiştim. Hiç bu kadar sessiz bir sabaha eşlik ettirmemiştim kendime.
Paketi elime aldığımda düşündüm: “Bu mu yani?” diye. İnsan bazen hayatın büyük değişimlerini büyük şeylerde arıyor. Oysa küçük bir avuç çekirdeğin bile bir şeyleri değiştirebileceğini o an bilmiyordum.
Avucuma döktüm. Küçük, sıradan, hatta biraz önemsiz görünen şeylerdi. Ama aç karnına kabak çekirdeği yemek neye iyi gelir sorusu, o sabah benim için sadece bir sağlık meselesi değil, bir tutunma çabasıydı.
İlk lokmayı ağzıma attığımda tuhaf bir sakinlik hissettim. Belki de açlığım sadece midemde değildi. Belki zihnim de açtı, kalbim de.
Market Yolunda İç Sesimle Tartışmam
O gün evde duramadım. Üzerime kalın bir mont alıp dışarı çıktım. Sokaklar hâlâ uyanmamıştı. Kayseri’nin sabah sessizliği, insanın kendi düşüncelerini daha yüksek duymasına neden olur.
Yolda yürürken kendi kendime konuşuyordum. Bazen yüksek sesle değil, içimden bağırarak:
“Bu kadar küçük bir şey gerçekten iyi gelir mi?”
Sonra başka bir ses cevap veriyordu:
“Belki de mesele iyi gelip gelmemesi değil, bir şey yapıyor olman.”
Mahalle bakkalına girdiğimde rafların arasında kabak çekirdeği ararken aslında bir şey daha aradığımı fark ettim: düzen. Hayatımda eksik olan bir düzen.
Bakkal amca paketi uzattığında göz göze geldik. Hiçbir şey söylemedi ama bakışı şunu diyordu gibi hissettim: “İnsan bazen en basit şeylerde kendini toparlar.”
O an içimde hafif bir umut kıpırdadı. Ama hemen ardından eski bir hayal kırıklığı da geldi. Çünkü umut bende hep biraz çekingen olur.
Aç Karnına Kabak Çekirdeği Yemek Neye İyi Gelir Diye Düşünürken
Eve döndüğümde interneti açmadım. Çünkü bazı şeyleri okumak değil, hissetmek istiyordum.
Ama aklımdan geçmeden de edemedim:
Aç karnına kabak çekirdeği yemek neye iyi gelir?
Bunu düşünürken sadece fiziksel etkileri değil, içimdeki karşılığını da arıyordum.
Bir yandan midem, bir yandan zihnim aynı şeyi istiyor gibiydi: sakinleşmek.
Kabak çekirdeğinin içinde magnezyum olduğunu duymuştum. Kasları gevşetmeye yardımcı olur derlerdi. Sinir sistemini rahatlatır, uykuya geçişi kolaylaştırır, kaygıyı azaltır… Bunları tek tek hatırlarken aslında kendi içimdeki düğümleri düşünüyordum.
Benim asıl ihtiyacım belki de bir “rahatlama”ydı.
Ama en çok ilgimi çeken şey şuydu: küçük şeylerin bile bedenin ritmini değiştirebilmesi. Bu düşünce bana garip bir güç verdi. Sanki hayat tamamen büyük kararlarla değil de, küçük seçimlerle değişiyordu.
Çekirdek Taneleri ve İçimdeki Sessiz Çözülme
Oturup tekrar kabak çekirdeği yedim. Bu sefer daha yavaş. Her birini dişlerimle kırarken sesini dinledim. O ses bana garip bir şekilde iyi geldi.
Sanki içimde uzun zamandır kırılmayan bir şeyler yavaş yavaş çözülüyordu.
Defterimi açtım. Yazmaya başladım:
“Belki de iyileşmek dediğim şey, büyük bir an değil. Küçük kırılmaların toplamı.”
O an fark ettim ki, sabahki boşluk tamamen kaybolmamıştı ama şekil değiştirmişti. Artık daha katlanılır bir boşluktu. İçinde nefes alınabilen bir boşluk.
Kabak çekirdeği yedikçe midemde hafif bir doluluk hissi oluştu. Ama asıl doluluk midemde değil, zihnimdeydi.
Sanki bir şeyler yerli yerine oturuyordu.
Kayseri’nin Sessiz Sokaklarında Bir Yürüyüş
Dışarı tekrar çıktım. Bu sefer daha farklı yürüyordum. Aynı sokaklar, aynı binalar vardı ama içimdeki his değişmişti.
Kayseri’nin taş kaldırımları üzerinde yürürken kendimi daha az kaybolmuş hissettim. İnsan bazen şehri değil, kendini kaybeder. O sabah ben biraz kendimi bulmaya yaklaşmıştım.
Bir bankta oturdum. Cebimde kalan birkaç kabak çekirdeğini yavaş yavaş yedim. Her lokmada düşündüm: “Bu basit şey nasıl bu kadar etkili olabilir?”
Belki de etkili olan şey çekirdek değildi. Belki de sabah ilk defa kendime bir şey yapmamdı.
İçimde uzun zamandır bastırdığım bir yorgunluk vardı. Ama bu yorgunluk artık daha dürüsttü. Kaçmıyordu, sadece oradaydı.
Ve bu bile yeterliydi.
Geçmişe Dokunan Bir Tat
Kabak çekirdeğinin tadı bana çocukluğumu hatırlattı. Akşamları televizyon karşısında otururken annemin elimize verdiği küçük tabakları… O zamanlar hayat daha basitmiş gibi geliyor.
Şimdi ise her şey daha karmaşık. Ama belki de karmaşık olan hayat değil, benim içimdeki sesler.
O sabah şunu düşündüm: İnsan bazen geçmişine dönmek için büyük yollar kat etmiyor. Bir tat, bir koku, bir küçük alışkanlık yeterli oluyor.
Ve bu düşünce beni hem hüzünlendirdi hem de rahatlattı. Çünkü geçmişe dönmek her zaman kötü bir şey değildi. Bazen sadece hatırlamak bile iyileştiriciydi.
Kendime Yazdığım Son Cümle
Akşam olduğunda defterimi tekrar açtım. Gün boyu yaşadıklarımı düşündüm. Büyük bir değişim yoktu belki hayatımda. Ama içimde küçük bir yer hareket etmişti.
Şunu yazdım:
“Bazen en küçük şey, en sessiz sabahı bile değiştirebilir. Aç karnına yenen bir avuç kabak çekirdeği bile insanın kendine dönüş yolunu hatırlatabilir.”
Kalemi bıraktım.
Dışarı baktım. Kayseri’nin ışıkları yanmıştı. Şehir artık uyanıktı.
Ama ben en çok kendi içimde uyanmıştım.
Ve o uyanış, gürültülü değildi. Tam tersine, kabak çekirdeği gibi sessiz, küçük ama kalıcıydı.